Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι η Λουκία Ρικάκη. Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή. Η Λουκία έχει ζητήσει να μην υπάρξουν στεφάνια αλλά δωρεές. Γεγονός που δεν μου κάνει καμιά εντύπωση αφού ακόμα και την περιπέτεια της την έκανε δωρεά προς όλους εμάς… ένα ανεκτίμητο μάθημα ζωής!

Είχα την τύχη να την γνωρίσω προσωπικά!Είναι…ήταν από τους πιο θετικούς αισιόδοξους ανθρώπους που έχω γνωρίσει!Δυναμικός και σπάνιος χαρακτήρας δεν φοβόταν να λέει τα πράγματα με το όνομα τους…

Καλό Ταξίδι Λουκία και ναι είσαι και θα είσαι αγαπημένη!!!!

Ακολουθούν άρθρα της Λουκίας… μαθήματα ζωής!!!

Σε παρακαλω μην μου αφησεις το χερι..Ειμαι αγαπημενη

ημερολογιο μιας ξαφνικης κρισης πριν 20 ημερες μετα την προβα περπατησα απο τα Ιλισια ως τα Εξαρχεια εφτασα στο εστιατοριο καθως ετρωγα Σαββατο 4 το απογευμα χωρις να αντιληφθω αυτο που γραφουν τα βιβλια ως αυρα (εχει γραψει κεφαλαιο ο Ντοστογιεφσκι) δηλαδη την προ επιλεπτικη κριση ηρθε η κριση εντονη η οπως λενε οι γιατροι “γκραν μαλ” ακολουθησε η λιποθυμια Ο Νικος εκει ηταν κι ενας γενναιοδωρος κυριος τον καθοδηγει στις πρωτες βοηθειες Ενα τραυμα υπαρχει ακομη στο χερι του Νικου μια εντονη μελανια στο χερι του που απετρεψε εμενα να δαγκωσω τη γλωσσα μου Το ασθενοφορο Το Γενικο Κρατικο Δυο ωρες μετα φαινεται να συνερχομαι με ρωτουν το νουμερο ταυτοτητας μου το αφμ μου! και κατι αλλες ειδικες πληροφοριες Απαντω σωστα… απλα με χαλια αρθρωση…. φαινεται οτι εχουμε αποφυγει το εγκεφαλικο ακομη δεν ξερουμε ομως τιποτα …Το φορειο με μεταφερει στο χαοτικο σκηνικο της εφημεριας… ολοι οι πονοι εκει μαζεμενοι.. κι εγω αναμεσα τους Ο Νικος διεκδικει τον δικο μου χρονο.. την δικη μου σειρα.. τον ακουω μεσα στη μεθη του Επανοτιν ( αντιεπιληπτικο) να διεκδικει να μαθουμε κατι για το τι μας συνεβει Ουτε μια στιγμη δεν βλεπω τα δακρυα του σχεδον δεν καταλαβαινω τον φοβο του Η μανα μου λεει ολο το βραδυ κρυβοταν σους διαδρομους, οταν του ερχοταν να κλαψει Με προστατευουν απο τον δικο τους φοβο

Ερχεται η Ευγενια “Φιλε θα τα καταφερουμε μου λεει” Ασχετο με αυτο που βλεπουν μου δινουν κουραγιο… Ενα γλυκο ξανθο κοριτσι διπλα που φροντιζει τη μανα της διασκεδαζει και αυτη τον φοβο μου” Ολα θα πανε καλα” με καθησυχαζει Ολο το βραδυ ζητω απο τη μανα μου να μη μου αφησει το χερι που ειναι με ορους αλλα της ζητω να μου το κρατα σε παρακαλω μην μου αφησεις το χερι Ολο το βραδυ δεν μου αφησε το χερι Το ξημερωμα βρεχει… ο Νικος γεματος σταγονες φτανει με το ασθενοφορο και με μεταφερουν σε αλλη κλινικη οπου θα μου κανουν αμεσα μαγνητικη “Βρεχει” μου λεει Νοιωθω τις σταγονες μολις βγαινω απο το νοσοκομειο Ακολουθουν η μαγνητικη, η βιοψια τα ευρηματα…οι δυσκολιες ..οι περιεργες προβλεψεις τα παρηγορητικα βλεμματα των φιλων τα τρυφερα εμεηλ του Χενρυ απο το Λονδινο αλλη…αναπαντεχη συναντηση κι αυτη..που να φανταζομουν οταν ειμασταν στο Αιγαιο.. Οι αγωνιες οι ενεργειες, η αποδοχη του ξαφνικου οι απανωτες ερευνες και οι αποφασεις

Εκει που οι φλεβες σου βαθεια μαβειες απο τα τσιμπιματα σου δειχνουν οτι δεν εχει αλλο… εκει ειναι που καταφερνεις να αποφασιζεις να δωσεις κι αλλο αιμα… αντιμετωπιζεις τον εαυτο.. κι οτι ως τωρα δεν τολμουσες… συστηνεσαι με τον εαυτο…. Συστηνεσαι μοναδικα με την αγαπη των εξαιρετικα δικων σου ανθρωπων

Λιγο πριν το χειρουργειο Ο Νικος κατι μου ψιθυρισε απο τη δικη μας γνωση, ο Πετρος βρεθηκε εκει εκεινο το σπουδαιο λεπτο με αγγιξε απλα και το βλεμμα του μου δωσε ολα τα κουραγια Η αναισθησιολογος με καθησυχασε και με βυθησε τοσο γλυκα στον υπνο ετσι ο πονος εγραψε λιγοτερο

Περασαν δεκαπεντε μερες πολυς χρονος με τους δικους μου να κανουν βαρδιες και να παρατηρουν καθε μου κινηση Ευλογημενη απο την τρυφερη τους παρουσια Δεν καταλαβα πως περασαν οι μερες ουτε μπορω να ανακαλεσω τωρα καθε μια σημαντικη στιγμη και ησαν πολλες

Τη μερα που εγραψα τις αφιερωσεις στους νοσοκομους και τους γιατρους και καποιοι μου εδειξαν της συγκινηση τους Παραμυθια της αγαπης και της ελπιδας Που να ξερα πως θα επιαναν τοπο αυτα τα βιβλια 3 χρονια πριν που το γραφα.. Μολις βγηκαμε απο το νοσοκομειο πηγαμε στη θαλασσα Ολα τα χρωματα μου φαινοταν ζωντανα εντονα αλλα και συνεχως αναρωτιομουν μα ετσι ησαν και πριν; Και σημερα 20 μερες μετα ολα τα χρωματα μου φαινονταιακομη πιο λαμπερα Κοιμαμαι πολυ τα φαρμακα καταστελλουν πολλες λειτουργιες Δεν αντεχω να μιλαω οταν βρισκω δυναμη γραφω να θυμηθω να μην ξεχασω την εμπειρια και οτι μου μαθαινει μα πο πολυ να μην ξεχασω το χρωμα στα ματια των δικων μου τοσο βαθεια αποδοχη τοσο μεγαλη συγχωρεση τοσο ευλογημενη αγαπη

Δεν ξερω τι εκανα τοσο καιρο για να τα αξιζω αυτα… αρκετα λαθη σιγουρα..ισως καποια σωστα…. παντως τωρα σε αυτη τη δυσκολη στιγμη απολαμβανω την ευλογια να αγαπιεσαι τοσο αδιαπραγματευτα και υμνω και προσευχομαι και ευχαριστω και κοιμαμαι βαθεια ομορφα και ολα μα ολα τα χρωματα ειναι για μενα καινουργια ισως να ησαν παντα ετσι και να μην στεκομουν να τα δω οπως τους αξιζε ισως οι ανθρωποι να ησαν παντα ετσι και να μην στεκομουν στα χαδια τους οπως τους αξιζε Τα ευχαριστω ειναι πολλα.. θα ερθει ο καιρος να τα μοιραστουμε απο κοντα οταν θα περπαταμε στα τοπια οπου ολα τα χρωμα θα ειναι παλι ζωγραφισμενα με τα παιδικα μας πινελλα της μεγαλης μας αγαπης Παω να ονειρευτω χαιρετω το φεγγαρι και τη μοναδικη λαμψη που δινει στα προσωπα των αγαπημενων Ειμαι αγαπημενη..και σημερα εβρεξε ..και τωρα λιγο δακρυσα που γραφα αυτα … πισω απο τη βροχη πασχιζει η ανοιξη να ανθισει να δικα της φετινα μοναδικα χρωματα Η τριανταφυλλια μου σφυζει απο υπεροχα πορτοκαλια τριανταφυλλα Ειμαστε ευλογημενοι

Ένα ροζ σύννεφο στον εγκέφαλο
ενα ροζ συννεφο εγκατασταθηκε στον εγκεφαλο ενα αρχαιο παραπονο που κατοικουσε εκει μαζυ μου και δεν εβρισκε τροπο χωρο να εκφρασθει μεχρι που ηρθε η στιγμη και τα τιναξε ολα διεκδισε τον χωρο του με μια ηλεκτρικη εκενωση που λεγεται και επιληψια και τον κατεκτησε ..αυτη τη φορα επρεπε να ακουσω δεν ειχα και αλλη εναλλακτικη Η ευλογια υπηρξε οτι βρεθηκαν κοντα μου με συγκλονιστικη γενναιοδωρια και αυταπαρνηση οι δικοι μου ανθρωποι και με αυτους συστηθηκα με αλλον νεο πολυτιμο τροπο Ολους τους ευχαριστω για αυτη την παρουσια αρχιζω να κοιταζω διαφορετικα ετσι κι αλλιως οπως μου ειπε ενας αγαπημενος γιατρος με τον οποιο συστηθηκα αναπαντεχα η ζωη μου απο εδω και μπρος δεν θα ειναι ποτε πια ιδια Ελαχιστες μερες εξω απο το νοσοκομειο και η πρωτη μερα στο σπιτι μου το επιβεβαιωνουν δεν περπατω το ιδιο περπατω αλλιως δεν μιλω το ιδιο μιλω αλλιως δεν σκεφτομαι το ιδιο σκεφτομαι αλλιως κι ολα αυτα γιατι ο επισκεπτης απο καιρο το ροζ συννεφο κατεκτησε ετσι την παρουσια του επιμονα και ηχηρα Αλλα ο καλος μου λεει αποφασιστικα οτι Δεν υπάρχουν μονιμα σύννεφα Ο κύριος επισκέπτης είναι απρόσκλητος και δεν κατοικεί εκεί και ουτε είναι συγκάτοικος γιαυτό και θα υποστεί έξωση (με το καλό ή με το κακό).


(σημείωση: το άρθρο μεταφέρεται αυτούσιο από το mediasoup για τον απλούστατο λόγο, ότι περιέχει κείμενα της ίδια της Λουκίας….πέρα από την ανακοίνωση του θανάτου της…)

http://www.mediasoup.gr/node/50464


alt


0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments