Το 2007, λίγο πριν την επίσημη πρώτη κυκλοφορία του iPhone από την Apple, ο Steve Jobs κάλεσε μια σύσκεψη με υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρείας του. Κρατούσε νευριασμένος το πρωτότυπο iPhone του στο χέρι. Η πλαστική του οθόνη ήταν γρατζουνισμένη.

“Ο κόσμος θα βάζει το τηλέφωνο στην τσέπη του, εκεί που έχει και τα κλειδιά του. Δε θα πουλήσω ένα προϊόν που γρατζουνίζεται. Θέλω γυάλινη οθόνη και τη θέλω τέλεια σε έξι εβδομάδες.”

Μόλις τέλειωσε η συνάντηση, ένα από τα στελέχη έκλεισε αμέσως πτήση για το Shenzhen της Κίνας.

Δύο μέρες αργότερα οι νέες γυάλινες οθόνες ήδη κατασκευάζονταν στο παραδίπλα εργοστάσιο και άρχισαν να φτάνουν στο εργοστάσιο της Foxconn που συναρμολογεί το iPhone τα μεσάνυχτα της επόμενης ημέρας.

Ένας επιστάτης ξύπνησε αμέσως 8,000 εργαζόμενους από τους κοιτώνες του εργοστασίου, σε καθέναν δόθηκε ένα μπισκότο και μια κούπα τσάι, οδηγήθηκε στη θέση εργασίας του και μέσα σε μισή ώρα ξεκίνησαν 12ωρες βάρδιες τοποθέτησης των νέων οθονών στις συσκευές. Μέσα σε 96 ώρες από την εντολή του Steve Jobs η μονάδα παρήγαγε 10,000 iPhones τη μέρα.

Για να καταλάβουμε καλύτερα γιατί όλη η βιομηχανική παραγωγή έχει μεταφερθεί στην Κίνα, ας ακούσουμε την πρώην διευθύντρια προμηθειών της Apple, Jennifer Rigoni:

“Μπορούν να προσλάβουν 3,000 ανθρώπους σε μια μέρα. Ποια αμερικανική εταιρεία μπορεί να προσλάβει 3,000 άτομα τόσο γρήγορα και να τους πείσει να μένουν σε κοιτώνες εντός του εργοστασίου;”

Τα παραπάνω περιλαμβάνονται σε ένα άρθρο των New York Times με τίτλο “Γιατί το iPhone δε θα μπορούσε να κατασκευάζεται στις Η.Π.Α.”. Το άρθρο αυτό δε θα άλλαζε και πολύ αν στη θέση του iPhone αναφέραμε ένα σωρό άλλα προϊόντα και στην θέση της Αμερικανικής οποιαδήποτε άλλη Δυτική αγορά.

Αυτή είναι η ουσία της οικονομικής κρίσης. Το πρόβλημα εξαρχής ήταν η μεταφορά όλης της βιομηχανικής παραγωγής στην Ασία, η ραγδαία ανάπτυξη των εκεί αγορών, άρα η μεταφορά του χρήματος προς Ανατολάς. Αυτή είναι μια μη αναστρέψιμη –προς το παρόν– διαδικασία η οποία αφήνει πίσω της ανέργους, φτωχούς, μείωση της κατανάλωσης, δηλαδή έναν φαύλο κύκλο που αποδυναμώνει διαρκώς τη Δύση και ισχυροποιεί την Ανατολή.

Το πλάνο της Ε.Ε. είναι σαφές, η “κινεζοποίηση” του εργατικού δυναμικού κάτω από μια ενιαία ευρωπαϊκή διοίκηση ώστε να μπορέσουν μια μέρα αυτές οι αγορές να είναι ανταγωνιστικές προς την Κίνα και την Ινδία. Όλα τ’ άλλα που ακούμε στην τηλεόραση και διαβάζουμε στις εφημερίδες είναι παπαριές για να μασάμε ως τις επόμενες εκλογές. Λεφτά υπάρχουν λέει.

Το ερώτημα για μας είναι άλλο: Είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε σαν τον Κινέζο εργάτη της Foxconn μόνο και μόνο για το όνειρο του όποιου iPhone και της όποιας Mercedes; Και τι θα κάνουμε γι’ αυτό, θα συνεχίσουμε να το καταπίνουμε αμάσητο;

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments