Τις προάλλες πήγα σε μία βάφτιση. Βαριέμαι αυτές τις τελετές που έχουν μοναδικό στόχο να ενισχύσουν την γιγαντιαία επιχείρηση που λέγεται «εκκλησία» αλλά είπα να μην κακοκαρδίσω τη μάνα του παιδιού.

Εκεί ήταν παρόντες δημοτικοί άρχοντες, πρώην και νυν και όλοι οι αυλικοί που τους στηρίζουν για να στέκονται καλά στην καρέκλα τους. Η τελετή έγινε σε ένα παράνομο κτίσμα, μιας και η άδεια της εκκλησίας περιελάμβανε το παρεκκλήσι δίπλα σε αυτήν. Το τραπέζι έγινε στο δημοτικό αναψυκτήριο που έχει καταλήξει σε εστιατόριο-μπαρ-χώρο δεξιώσεων και το οποίο δεν πληρώνει εδώ και χρόνια το (πολύ χαμηλό) ποσό του ενοικίου στο δήμο.

Σε αυτήν λοιπόν τη σεμνή τελετή έλειπε μόνο το σακουλάκι για τον εμετό που όφειλε να βρίσκεται κάτω από το κάθισμα. Πόσο να κρατηθεί ο άνθρωπος όταν βλέπει όλους αυτούς που στο πρόσωπό τους καθρεφτίζεται όλη η σαπίλα του πολιτικού μας συστήματος; Αυτούς που σαν στελέχη κατασκευαστικής πούλαγαν πάρκα για να γίνουν γκαράζ, που δεν έχουν εργαστεί ποτέ τους και πλασάρονται για μεγαλογιατροί για να τους ψηφίσει ο κόσμος, που έκαναν όλα τα χατίρια στον εκάστοτε δήμαρχο και μέχρι και σε κρεβάτια ανέβηκαν για να εξασφαλίσουν 2-3 επιδοματάκια και που τέλος πάντων χωρίς κανένα ηθικό φραγμό διεκπεραίωναν το ανάλογο έργο ώστε να φάνε λίγο από την πίτα της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος. Να τους ακούς να κλαίγονται για την «κατάντια» μας και να πρέπει να δεχτείς ότι εσύ φταις όσο κι αυτοί, αντί να αρχίσεις να τους «στολίζεις» με τα επίθετα που πραγματικά τους αξίζουν.

Δεν είναι ένα κείμενο που επιτίθεται στους δημόσιους υπαλλήλους αλλά στους δημόσιους αιρετούς αξιωματούχους που συμπαρασύρουν και τους υφιστάμενούς τους. Σε αυτά τα πρόσωπα που σου θυμίζουν ότι έχεις να αντιμετωπίσεις μια πολύ μεγαλύτερη κρίση που είναι αυτή του ήθους και των αξιών. Εκεί λοιπόν που το νεοελληνικό μοντέλο ζωής ξετυλίγεται μπροστά σου και παίρνει σάρκα και οστά έρχεται η απόγνωση. Η ρευστότητα μόνο μας λείπει και το πάρτι θα ανάψει και πάλι.

avatar
  Subscribe  
Notify of