Από 15 χρόνων ο Θεοχάρης – Χαρίτων Τεμπερεκίδης μπαινόβγαινε σε φυλακές και αναμορφωτήρια.  Συνελήφθη για πρώτη φορά το 1968 και κλείστηκε σε αναμορφωτήριο. Πέρασε σχεδόν τη μισή ζωή του στις φυλακές όπου πάντα πρωτοστατούσε στους αγώνες για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Συνεπής, πάντα στο πλευρό όσων πάλευαν μέσα στις φυλακές, σεμνός και λιγομίλητος, πέθανε με το όπλο στο χέρι, και οι τελευταίες του κουβέντες ήταν να παραπλανήσει τα ΕΚΑΜ για τους συνεργάτες του.Ο Χάρης Τεμπερεκίδης δολοφονήθηκε μετά από καταδίωξη των ΕΚΑΜ στα βουνά της Κορινθίας, στις 7 Φλεβάρη 1999.

Στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί μαθαίνουμε για την παιδική του ζωή, για το αναμορφωτήριο, τις φυλακές, τις αποδράσεις κ.ά. μέσα από τα λόγια του ίδιου του Χάρη Τεμπερεκίδη.

“Το κυνήγι στα βουνά της Κορινθίας τελείωσε. Τα κρατικά σκυλιά, πάνοπλα, πάσχισαν για μια ακόμα φορά να φανούν άξια στ’ αφεντικά τους. Μαζί τους, τα αρπακτικά των καναλιών έτρεξαν να κατασπαράξουν ό,τι απέμεινε απ’ την κτηνωδία των πρώτων. Θλιβερός συμμέτοχος και η τοπική κοινωνία. Αυτουργός στη δολοφονία του Αλβανού, θύτης στην αυτοκτονία της Ρωσίδας, θα δώσει εδώ το υποτακτικό της παρών στο ρόλο του “αυτόπτη μάρτυρα”, του “φοβισμένου περιοίκου”, του ρουφιάνου που “γνωρίζει τα κατατόπια”.

Το κυνήγι τελείωσε. Μπορείτε να είστε ήσυχοι. Ύστερα από ένα διαρκή πόλεμο με το κράτος, ξεφτιλίζοντας τους θεματοφύλακες της ιδιοκτησίας και τους μηχανισμούς πειθάρχησης και επιτήρησης, πρωτοστατώντας στις εξεγέρσεις των κολασμένων των φυλακών, ο Χάρης Τεμπερεκίδης είναι νεκρός. O Χάρης ζει ανάμεσά μας. Στους τοίχους της Αθήνας, στους δρόμους, στα κελιά των σχολείων και των φυλακών, κάθε φορά που η αντίσταση και η εξέγερση ορθώνονται, σπάζοντας τα δεσμά της εξουσιαστικής βαρβαρότητας, δείχνοντας το δρόμο για την ανθρώπινη ελευθερία. Ανησυχείτε. Το κυνήγι δεν τελείωσε…” από το Αναρχικό Δελτίο, νο 2, Μάης 1999

Το όνομά του Χάρη Τεμπερεκίδη συνδέθηκε με τον ισοβίτη Γιάννη Πετρόπουλο, με τον οποίο απέδρασαν τον Μάιο του 1986 από τις φυλακές της Κέρκυρας. Ένα μήνα αργότερα συνελήφθησαν σε διαμέρισμα, στην περιοχή του Ζωγράφου. Ο Γιάννης Πετρόπουλος έγραψε το παρακάτω βιβλίο-θεατρικό κείμενο για τον σύντροφό του με τίτλο: Ο Χάρης Δεσμώτης.

b2ap3_thumbnail_Diadosi_PetropoulosGiannis_O-Xarhs-desmwths_2008_BO.jpg

 Από την εισαγωγή του βιβλίου:

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, μια εξέγερση στις φυλακές Αλικαρνασσού, πυροδοτεί ένα ξέσπασμα, που σαρώνει απ’ άκρη σ’ άκρη τις φυλακές της χώρας.  Οι  κρατούμενοι  βάζουν  φωτιά στα  στρώματά τους, ανεβαίνουν στις ταράτσες και αρχίζουν να γκρεμίζουν τα κάτεργα. Σε κάποιο από τα παράθυρα των φυλακών Αλικαρνασσού, ένας κρατούμενος έχει κρεμάσει ένα πανό που γράφει:

“ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ”

Πίσω από τα κάγκελα του παραθύρου διακρίνεται μια  ισχνή  ανθρώπινη  φιγούρα  που  λυσσομανά  και πηγαινοέρχεται  μέσ’  το  κελί  σαν  θηρίο.  Πότε  πότε, γαντζώνεται στα κάγκελα του παραθύρου  του  και αρχίζει να φωνάζει. Είναι ο Γιάννης Πετρόπουλος του Βασιλείου, τον οποίο,  από  τα  21  του  κιόλας  χρόνια,  η  Δικαιοσύνη ρίχνει  στα  «σαγόνια  της  φυλακής  για  να  τον  κατασπαράξουν  και  να  τον  σκορπίσουν  στον  πιο  βαθύ βούρκο» για τα επόμενα 20 χρόνια της ζωής του.

[…]

Στην  φυλακή  που  θέλει  τους  έγκλειστούς  της  να βρίσκουν διαφυγή στα ναρκωτικά, να καταλήγουν στην τρέλα ή να επιδίδονται στις πιο ειδεχθείς πράξεις, ο Πετρόπουλος θα αρχίζει να διαβάζει και στη συνέχεια να γράφει. Μέσα από τους “Γδάρτες Ονείρων”, “Το Τριαντάφυλλο” και το “Η Σκέψη”, ο Πετρόπουλος θα μιλήσει για τα κολαστήρια των φυλακών, θα ξεσκεπάσει το προσωπείο της Δικαιοσύνης και θα περιγράψει τους πολύπλευρους αγώνες για την ελευθερία. Θα γράψει όμως και για τη μοναξιά του κελιού, την Γυναίκα, τον Έρωτα και την κοινωνία «…που άκουγε τα ουρλιαχτά  του  να  σκίζουν  την  σιγαλιά  της  νύχτας»  και  σιωπούσε.

Μέσα  σ’ εκείνο τον βυθό, θα γνωρίσει τον Χάρη Τεμπερεκίδη, μια από τις σημαντικότερες μορφές της φυλακής. Ισοβίτης και αυτός, πεταμένος από 15 μόλις χρονών στα χειρότερα κάτεργα της χώρας, θα γνωρίσει τα  βασανιστήρια,  τον  εξευτελισμό  της  ανθρώπινης αξιοπρέπειας αλλά και το σκοτάδι της μοναξιάς που επιβάλλει η φυλακή. Θα πρωτοστατήσει σε εξεγέρσεις, θα αποδράσει, θα  συλληφθεί  και  θα βασανιστεί άγρια, θα ξανά-εξεγερθεί, έως ότου αποφυλακιστεί μετά από πολλά χρόνια. Θα ζήσει ελεύθερος για λίγα χρόνια έως ότου οι διώκτες του τον εντοπίσουν και τον δολοφονήσουν στα βουνά της ορεινής Κορινθίας,  ύστερα  από  πολυήμερη  καταδίωξη  μέσα στις εξοντωτικές συνθήκες του ψύχους και των απόκρημνων βουνών.Στις 8 Φλεβάρη του 1999, ο Χάρης θα αφήσει την τελευταία του πνοή, “ελεύθερος” ανάμεσα στους διώκτες του, αφού πρώτα τους έχει παραπλανήσει ώστε να δώσει λίγο πολύτιμο χρόνο στους συντρόφους του για να διαφύγουν. Μερικά χρόνια νωρίτερα, ο Χάρης και ο Γιάννης θα  βρεθούν  μαζί  στο  δρόμο  της  παρανομίας,  μετά από μια απόδρασή τους, για να χαρούν κάποιες στιγμές ελευθερίας, έως ότου ξανά-συλληφθούν και οδηγηθούν στη φυλακή. Μετά τον θάνατο του Χάρη, και εμπνευσμένος  από τη σύντομη συνάντηση τους έξω από το κάτεργο, ο Γιάννης θα γράψει τον θεατρικό διάλογο «Ο Χάρης Δεσμώτης», ο οποίος εκδίδεται με αφορμή την συμπλήρωση 9 χρόνων από τον θάνατο του Χάρη.

Εκδόσεις Διάδοση, Φεβρουάριος 2008

Το βιβλίο σε PDF: Ο Χάρης Δεσμώτης

 

ΠΗΓΕΣ: black-tracker , anarxeio

 

 

5 1 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
Most Voted
Newest Oldest
Inline Feedbacks
View all comments