Του Andre Vltchek*
(μετάφραση, επιμέλεια Σύλβια Βαρνάβα)

Συμβαίνει μερικές φορές στη μέση μιας σκοτεινής νύχτας, όταν δεν το περιμένω, όταν νομίζω ότι κοιμάμαι, αλλά δεν κοιμάμαι, ή όταν ίσως με έχει πάρει ο ύπνος, αλλά όχι εντελώς. Δεν γνωρίζω. Όλα αυτά που είδα και άκουσα, όλα όσα νόμιζα ότι έχω ξεχάσει αλλά δεν μπόρεσα, όλα όσα απεγνωσμένα προσπάθησα να ξεχάσω, επιστρέφουν, αρχικά  σπασμωδικά, στη συνέχεια με πλήρη ισχύ.

Συχνά σκέφτομαι ότι η Δύση τρελάθηκε. Συνολικά, ανεπιστρεπτί! Μετατράπηκε η ίδια σ’ ένα τέρας και συνεχίζει να κατασκευάζει νέα, μικρότερα αλλά εξίσου τοξικά θηρία σε όλο τον κόσμο. Προχωράει, συντρίβοντας οτιδήποτε στέκεται στο δρόμο της. Και δεν είμαι σίγουρος ακόμη αν μπορεί τη σταματήσει κάτι.

Αυτές οι φρικτές στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στο Kwajalein Atoll, στα Νησιά Μάρσαλ … αυτές οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, που πνίγουν τα συριακά Υψώματα του Γκολάν, αυτά τα ελικόπτερα, που βομβαρδίζουν ιδιωτικά οχήματα στη Γάζα … βομβαρδίζουν και καίνε χωριά κοντά στη Μοσούλη, στο Ιράκ … εικόνες ανθρώπων που έχουν σφαγιαστεί από τους φιλοδυτικούς τρομοκράτες στο Ιράν … άνδρες που βασανίστηκαν άγρια και των οποίων οι σύζυγοι και οι κόρες βιάστηκαν κτηνωδώς στο Κασμίρ της “χορηγούμενης Ινδίας”, στέκονται  απεγνωσμένα προσκολλημένοι ο ένας στον άλλον, ψιθυρίζοντας τις ιστορίες τους σε κάποια απομονωμένα χωριά κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν.

Εδώ, σε αυτό το δοκίμιο, δεν πρόκειται, δεν θα μπορούσα, να διηγηθώ το σύνολο του καταλόγου των φρικαλεοτήτων, που έχει ήδη εισχωρήσει στο μυαλό μου, αποφασίζοντας να μείνουν, κατά πάσα πιθανότητα, για πάντα. Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς – σχεδόν ατελείωτος.

Εκτός του ότι βέβαια, δεν είναι μόνο μια λίστα, αλλά ένα μωσαϊκό από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν σε εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπους σε όλες τις γωνιές του κόσμου, συχνά μπροστά από τα μάτια μου.

Μερικές φορές, στη μέση της νύχτας, ακούω κόσμο να ουρλιάζει.

Προσπαθώ να εργαστώ, να γράψω βιβλία και δοκίμια και να κάνω ταινίες. Συνήθως δεν επιτρέπω στον εαυτό μου την πολυτέλεια, να μιλάει σε άλλους για εκείνες τις νύχτες.

Αλλά αυτή τη φορά θα το κάνω. Πολλοί από εσάς ρωτήσατε τι τροφοδοτεί το γράψιμό μου, τι με κάνει να συνεχίζω. Και γιατί τολμώ να κάνω ό, τι άλλοι δεν κάνουν και να πηγαίνω όπου σχεδόν κανείς δεν πηγαίνει.

Επιτρέψτε μου να απαντήσω άπαξ και δια παντός. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ τουλάχιστον μερικές προσωπικές στιγμές με τους αναγνώστες μου.

***
  Συνάντησα ένα κορίτσι από τη Συρία μέσα σε ένα μικρό, άτυπο και απροσδιόριστο στρατόπεδο προσφύγων, στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, κοντά στην πόλη της Zahlah. Ήταν μία πρόσφυγας, ίσως πέντε ή έξι ετών. Στην αρχή ήταν φοβισμένη όταν προσπάθησα να τραβήξω μια φωτογραφία της, αλλά στη συνέχεια χαμογέλασε. Τελικά, μου έδειξε τη γλώσσα της, και την κίνησε κοροϊδευτικά προς τη μία πλευρά του στόματός της. Στεκόταν εκεί, στη μέση του στρατοπέδου ανώνυμα, με τη μεγαλύτερη αδελφή της.

Στη συνέχεια, λίγα λεπτά αργότερα, με προσοχή ήρθε πιο κοντά μου και άγγιξε το χέρι μου.

Πλησίαζε χειμώνας. Ορισμένοι πρόσφυγες είχαν παγώσει και η μικρή έπασχε από υποσιτισμό. Η φυσική της συμπεριφορά, η αθωότητά της και η προφανής λησμονιά του πολέμου, με άγγιξε πολύ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, πήγα πίσω με γλυκά και παιχνίδια. Αλλά το κορίτσι είχε ήδη φύγει. Μου είπαν ότι η οικογένειά της την πήγε βόρεια στην Aarsal, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, όπου η Χεζμπολάχ βρίσκεται σε μια επική μάχη με το ISIS. Ναι, το ίδιο το ISIS που είχε αρχικά εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί από το ΝΑΤΟ στην Τουρκία και την Ιορδανία.

Τύπωσα μια φωτογραφία της και την κόλλησα στο ψυγείο μου. Την σκέφτομαι συχνά, σχεδόν κάθε μέρα. Δεν ξέρω γιατί.

Κατά κάποιο τρόπο, η εικόνα της, ένα απλό κορίτσι, ένα παιδί να στέκεται στη μέση κάποιου φρικτού στρατοπέδου προσφύγων κοντά σε μια εμπόλεμη ζώνη, είναι ένα σύμβολο της παραφροσύνης του κόσμου στον οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε.

Κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα σύμβολο αντίστασης κατά της βαρβαρότητας της Αυτοκρατορίας, ένα σύμβολο της νοσταλγίας για κάτι φυσιολογικό, μια λαχτάρα για λογική στη μέση της παραφροσύνης.

Η σύγκρουση, ο πόλεμος στη χώρα της, τη Συρία, είναι τόσο «περιττός», τόσο παράξενος, τόσο φανέρα προκαλούμενος από τη Δύση και τους ποταπούς συμμάχους της και τα συμφέροντά τους.

Μέσα από τα νιάτα της και τα γεμάτα περιέργεια και ελπίδα μάτιά της, η ζωή προσπαθούσε να επικρατήσει έναντι του θανάτου και τον σκοτεινό καταστροφικό μηδενισμό. Αλλά για πόσο καιρό μπορεί να διαρκέσει; Στη Zahlah το κορίτσι ακόμα νικούσε, με το χαμόγελο της και την αποφασιστικότητά της να ζήσει, να μείνει ζωντανή. Αλλά είναι στο Aarsal τώρα, όπου ο πόλεμος μαίνεται, ανελέητα. Ανησυχώ γι’αυτήν. Ανησυχώ τόσο πολύ γι’αυτήν. Και καταριέμαι την Αυτοκρατορία.

***
  Εχώ δει βέβαια πολλά πράγματα που δεν θα επιτρεπόταν να δημοσιοποιηθούν ακόμα και σε σελίδες εκδόσεων με “πολύ σκληρό” αναγνωστικό κοινό. Κάποια πράγματα ήταν τόσο φρικτά, που θα λύγιζαν ακόμη και κάποιον τόσο δυνατό όσο ένας ταύρος, πράγματα που δεν θα έπρεπε να τα δει κανείς και ιδιαίτερα δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν σε κανέναν. 

  Φανταστείτε ένα «στρατόπεδο προσφύγων» κοντά στην Goma, το Ανατολικό Κίβου, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), όπου μια τρελή μαστουρωμένη ένοπλη πολιτοφυλακή, που υποστηρίζεται από δύο πολύ στενούς συμμάχους της Δύσης στην περιοχή – τη Ρουάντα και την Ουγκάντα ​​- έχει ήδη βιάσει σχεδόν όλες τις θηλυκές κατοίκους, από τα μικροσκοπικά μωρά μέχρι τις γιαγιάδες.

Φανταστείτε το κολτάνιο, το ουράνιο και τα διαμάντια να διακινούνται από το DRP, χωρίς αιδώ, υπό την άμεση εποπτεία των στρατιωτών του ΟΗΕ, τις λεγόμενες «ειρηνευτικές δυνάμεις».

Φανταστείτε να επισκέπτεστε πολλά χωριά στο Ιράκ, κοντά στη Μοσούλη, χωριά που αρχικά δέχτηκαν επίθεση από το ISIL και στη συνέχεια βομβαρδίστηκαν, ανελέητα, από την USAF. Φανταστείτε ότι έχετε φωτογραφίες, όπως είχατε φωτογραφίες όσων λεηλάτησαν και βίασαν τα χωριά στο Ανατολικό Τιμόρ πριν από δύο δεκαετίες, αλλά ειλικρινά, κανείς δεν δίνει δεκάρα.

Και ζεις με όλο αυτό, μέρα και νύχτα.

Πείτε, ότι είδατε αρκετούς παλαιστίνιους άνδρες αφού πυροβολήθηκαν στους όρχεις τους από ισραηλινούς στρατιώτες. Έχετε αυτές τις εικόνες, επίσης, από το νοσοκομείο Σίφα της Γάζας. Έχετε πολλά τέτοια πράγματα στους δίσκους της μνήμης μέσα στο κεφάλι σας.

Άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, άνθρωποι που καίγονται χωρίς αναγνώριση, ακόμα ζωντανοί, εξακολουθούν να κινούνται, ακόμα προσκολλημένοι στη ζωή.

Είναι ένα «όσα μπορείς να καταπιείς» συνοθύλευμα φρίκης και δυστυχίας, που σου έφερε ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ο δυτικός ιμπεριαλισμός και ο χριστιανικός φονταμενταλισμός!

Τότε τι κάνεις με αυτό, τη νύχτα;

Όταν είσαι πολύ νέος και δεις όλες αυτές τις μαλακίες για πρώτη φορά, θέλεις απλά να ξεράσεις. Και ξερνάς, στα αλήθεια. Αργότερα, σταματάς να ξερνάς και αν έχεις αρχίδια ή ωοθήκες, αγωνίζεσαι!

Καθώς περνάει ο καιρός και οι μάχες γίνονται πιο “ανηφορικές”, απεγνωσμένα θέλεις να μπορέσεις να εμπιστεύτεις ανθρώπους ή τουλάχιστον έναν άνθρωπο, έναν που είχε έρθει σε σένα, προσφέροντας “να τα μοιραστεί όλα αυτά μαζί σου και να πολεμήσει στο πλευρό σου, για πάντα”. Αλλά το θάρρος σου, καθώς και η αφοσίωσή σου, η οργή, ο ζήλος, η απελπισία και η λαχτάρα σου, δεν σου προσφέρουν τίποτα, στην πραγματικότητα. Έχεις προδωθεί, ξανά και ξανά, ίσως επειδή το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό, το βάρος πάρα πολύ μεγάλο, ή απλά γιατί η ζωή σου είναι πραγματικά υπερβολικά έντονη και εντελώς διαφορετική από τη ζωή των άλλων ανθρώπων.

Όσο πιο μοναχικό γίνεται, τόσο περισσότερο αποφασισμένος γίνεσαι. Δεν υπάρχει επιστροφή. Ο κόσμος είναι στις φλόγες. Το ξέρεις. Δεν το αντιλαμβάνονται πολλοί άλλοι. Καταλαβαίνεις πώς λειτουργούν τα πράγματα. Πρέπει να αγωνιστείς, είναι καθήκον και υποχρέωσή σου. Και αγωνίζεσαι. Αλλά υπάρχουν και αυτές οι νύχτες …

Μπορεί να είσαι σκληρός σαν πέτρα στη μέση μιας τρομερής μάχης, καθώς και σ’ άλλες πιο φρικτές καταστάσεις, αλλά τη νύχτα, είσαι εντελώς ευάλωτος και το πιθανότερο μόνος.

***
  Όταν έφτασα στην πόλη Massawa της Ερυθραίας, σχεδόν πριν από ένα χρόνο, ένιωθα εντελώς εξαντλημένος και διαλυμένος. Μετά βίας μπορούσα να κουνηθώ, αφού είχα εργαστεί λίγες μέρες νωρίτερα, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τη Μοσούλη, στο Ιράκ και αμέσως μετά στο Λίβανο. Ένιωθα σύγχυση αφού είχα συντριβεί και προδοθεί από κάποιον που είχα πιστέψει και πλήρως εμπιστευτεί.

Οι οικοδεσπότες μου στην Ερυθραία μου έκλεισαν ένα δωμάτιο σε κάποιο παλιό και σε τρομερά χάλια, ξενοδοχείο.

Στη συνέχεια, κοντά στα μεσάνυχτα, η ηλεκτρική γεννήτρια εγκατέλειψε το φάντασμα ξενοδοχείο, για το υπόλοιπο της νύχτας. Κανείς άλλος δεν έμενε στον όροφό μου.

Κατάλαβα ξεκάθαρα, ότι η πραγματική κόλαση ήταν μπροστά μου.

Για 2 ώρες χρησιμοποιούσα την οθόνη του Mac Book Pro μου. Μετά αφού έσβησε και αυτό, το τηλέφωνό μου κράτησε λίγο περισσότερο. Τότε ήταν περίπου 3:30 π.μ. και πίσσα σκοτάδι.

Η “πομπή” ξεκίνησε.

Έχω ήδη περιγράψει τέτοιες καταστάσεις σε ό, τι θα είναι, μια μέρα, το 1.000 σελίδων μυθιστόρημά μου. Αλλά στο βιβλίο μου, τα θύματα περνούν, κάθε νύχτα, μέσα από τα δεύτερα σύνορα, που καλύπτονται από παχύ χιόνι, ψηλά στα βουνά, μεταξύ της Αργεντινής και της Χιλής. Περνούν πάνω σε παλιά φορτηγά, και το πρωί, μόνο οι βαθιές τρύπες στο παρθένο χιόνι, τρύπες που δημιουργούνται από ζεστά ρυάκια αίματος, μπορούν να θυμίσουν τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας.

Στην Ερυθραία, τα θύματα της Αυτοκρατορίας απλώς διέρχονταν στο μυαλό μου, στη μνήμη μου. Περνούσαν ένα προς ένα. Τα περουβιανά θύματα, τα θύματα της Κολομβίας, τα θύματα από την Ινδονησία, το Κασμίρ, τη Σρι Λάνκα, τις Φιλιππίνες, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Ρουάντα, την Ουγκάντα, την Κένυα, τη Σομαλία, το Ιράκ, το Λίβανο, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Τουρκία, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Ουκρανία, τη Σερβία, τη Νικαράγουα, την Ονδούρα … θύματα από δεκάδες άλλες χώρες, κυρίως γυναίκες, διότι οι γυναίκες πάντα υποφέρουν περισσότερο. Άσκοποι θάνατοι – άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, μόνο και μόνο επειδή η Αυτοκρατορία δεν μπορούσε να σταματήσει να λεηλατεί, να δολοφονεί, με στόχο τον απόλυτο έλεγχο όλου του κόσμου.  

Σε κάποιο σημείο τα παράτησα: άνοιξα τα μάτια μου, κοιτάζοντας μέσα στο σκοτάδι, με σφιγμένες γροθιές.

Τα πάντα μέσα στο δωμάτιο ήταν στάσιμα. Μόνο η μνήμη μου ήταν ζωντανή.

Αυτό ήταν το τίμημα της γνώσης.

Ήμουν πρόθυμος να πληρώσω οτίδηποτε. Ποτέ δεν ήμουν άλλωστε τσιγκούνης. Καμία τιμή δεν ήταν πολύ υψηλή για μένα.

***

Ο αγώνας ενάντια στην Αυτοκρατορία, η αποκάλυψη της βαρβαρότητά της, η γνώση των πράξεων της – όλα είναι τρομερά επιβαρυντικά. Επειδή η Αυτοκρατορία είναι άρρωστη, επειδή ο δυτικός πολιτισμός έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε παθολογία, επειδή πάρα πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν ή έχει καταστραφεί η ζωή τους, έτσι ώστε οι υπερβολικές ανάγκες και οι ορέξεις των ηγεμόνων του κόσμου, του παγκόσμιου καθεστώτος τους , να ικανοποιηθούν.

Λίγους μήνες μετά από αυτή την φοβερή νύχτα στις ακτές της Ερυθραίας, είχα προσκληθεί να μιλήσω στο 14ο Διεθνές Συμπόσιο για τις συνεισφορές της ψυχολογίας στην Ειρήνη, στο Γιοχάνεσμπουρκ και στην Πρετορία, της Νότιας Αφρικής.

Λίγες ώρες μετά την παρουσίασή μου σχετικά με το θέμα της απόλυτης καταστροφής της αφρικανικής ηπείρου από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, βρέθηκα στη θέση ν’ αντιμετωπίζω πολλούς κορυφαίους ψυχολόγους από όλες τις γωνιές του πλανήτη, που ρωτούσαν:

“Πώς μπορείτε και καταφέρνετε να επιβιώνετε ψυχολογικά και σωματικά με όλα αυτά που μόλις περιγράψατε;”

Τους είπα ότι δεν μπορώ να τα διαχειριστώ όλα, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Κάποιος πρέπει να κάνει ό, τι κάνω. Διαφορετικά δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, καμία πραγματική πληροφορία δεν θα μπορούσε να κυκλοφορεί.

Μου ζήτησαν να κάνω ένα διάλειμμα, να ξεκουραστώ, για τουλάχιστον μερικούς μήνες. Κούνησα το κεφάλι. Στη συνέχεια, όλοι άρχισαν να γελούν. Οι ψυχολόγοι είναι γνωστό, ότι έχουν μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.

«Είμαι απόλυτα κατεστραμμένος», μου είπε δύο μήνες νωρίτερα, καθώς οδηγούσαμε μέσα από την πόλη του την Kerala, ο αγαπημένος φίλος μου Binu Μatthew, ένας θρυλικός συντάκτης της σημαντικότερης ινδικής αριστερής ενημερωτικής ιστοσελίδας, της «Countercurrents». «Είμαι αντιμέτωπος με όλες αυτές τις φρικαλεότητες που ο ιμπεριαλισμός εξαπλώνει σε όλο τον κόσμο. Όλα περνάνε από μέσα μου. Υποφέρω από κάθε κομμάτι τρομερής πληροφορίας, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα μου. Με βάζει σε τεράστια ψυχολογική πίεση.»

***
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, φαντάζομαι μερικούς ανθρώπους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, από όλες τις γωνιές του κόσμου, ανθρώπους που με άγγιξαν, που υπέφεραν πάρα πολλά και που εξακολουθούν το πιο πιθανό να βρίσκονται ακόμη σε αγωνία.

Τα πρόσωπά τους, τα δάκρυα τους, ακόμη και οι κραυγές τους, με παρακινούν να συνεχίσω να δουλεύω.

Το κορίτσι από την Συρία σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων στην κοιλάδα Μπεκάα είναι ένα από αυτά τα πρόσωπα. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να σταματήσω, να υποχωρήσω και να την απογοητεύσω.

Είναι τεράστια ντροπή, αίσχος, ο απόλυτος πάτος στον οποίο ο πολιτισμός μας κατάφερε να φτάσει: τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, δόγματα υπεροχής και πάνω απ ‘όλα – ο Δυτικός φασισμός.

Αλλά η μάχη συνεχίζεται.

Μια μέρα, ελπίζω σύντομα, ο ανθρωπισμός θα κερδίσει τον σκοτεινό μηδενισμό, οι άνθρωποι θα ζουν για τους άλλους ανθρώπους και όχι για κάποια κρύα κέρδη, θρησκευτικά δόγματα και «δυτικές αξίες». Ο ιμπεριαλισμός θα ηττηθεί μια για πάντα.

Μια μέρα θα χτίζουμε τεράστια μνημεία για εκείνους που εξαφανίστηκαν, για όσους υπέφεραν πάρα πολύ, για τα δάκρυα ανθρώπων που οι περισσότεροι από μας δεν βλέπουν, των οποίων οι κραυγές του τρόμου και του πόνου φιμώνονται από φρικτά ψέματα, διαταραγμένη ποπ μουσική και soundtracks ταινιών, από τα εκπορνευμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς και από την επίσημη εκπαίδευση, η οποία διανέμεται σε όλους σαν ένα δηλητήριο, όπως τα ηρεμιστικά, όπως ένα εργαλείο που κάνει τους περισσότερους από τους ανθρώπους σε αυτή τη σημαδεμένη Γη, να εξαφανίζονται από τη συνείδηση ​​μας.

Andre Vltchek είναι φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, κινηματογραφιστής και δημοσιογράφος έρευνας. Καλύπτει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Τα πιό πρόσφατα βιβλία του είναι: «“Exposing Lies Of The Empire” και “Fighting Against Western Imperialism.  Συζήτηση με τον Νόαμ Τσόμσκι: On Western Terrorism. Το Point of No Return  είναι ένα θρυλικό πολιτικό μυθιστόρημα του. Η Oceania  είναι ένα βιβλίο για τον δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό. Το βιβλίο του σχετικά με την Ινδονησία: “Indonesia – The Archipelago of Fear. Ο Andre κάνει ταινίες για την Telesur και το Press TV. Αφού έζησε για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, ο Vltchek κατοικεί και εργάζεται σήμερα στην Ανατολική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Μπορεί κανείς τον βρει μέσω της ιστοσελίδας του website, ή το Twitter. του.

(http://www.counterpunch.org/2015/11/20/at-night-i-hear-victims-shouting/)

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments