Θα μπορούσε να είναι η τεθλιμμένη απάντηση του σημερινού πρωθυπουργού στην ανακοίνωση του αποτελέσματος των «δραματικών» διαπραγματεύσεων που λαμβάνουν χώραν εις τας Ευρώπας.

Όχι μακριά από ρόλο που είχε και ο Μεταξάς τον Οκτώβριο του 1940: διορισμένος (ή εκλεγμένος – μικρή η σημασία άλλωστε στα χρόνια της επαγγελματικής δημοκρατίας και κατευθυνόμενης αστικής πολιτικής) ανθυπομονάρχης ενός φύσει και θέσει αναλώσιμου προτεκτοράτου, που συνθλίβουν οι εξελίξεις στα μέτωπα συγκρούσεων των οικονομιών-γιγάντων.

Θα μπορούσε να είναι η ενθουσιώδης αντίδραση ενός κοινωνικού συνόλου ανεξήγητα μουδιασμένου, σε μιαν είδηση που του φαντάζει «μια κάποια λύσις».

Χαμένα, άλλωστε, τα πιό ενεργά κομμάτια αυτού του κοινωνικού συνόλου σε μιαν ατέρμονη αναζήτηση της καλύτερης αντιπρότασης, απέτυχαν παταγωδώς στα στοιχειώδη. Απέτυχαν να πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων ένα πολιτικό σκηνικό που μικρές διαφορές έχει από τους πιό στυγνούς δυναστικούς ζυγούς. Απέτυχαν να δράσουν πάνω σ’ αυτό που όλοι αναγνωρίζουν ως απλό και βασικό, την ανατροπή, δηλαδή, του απονομιμοποιημένου πολιτικού σχήματος.

Και το κούρεμα θα έρθει ως μια ακόμα θεραπεία, άλλο ένα ηλεκτροσόκ αναισθητοποίησης, που θα διατηρήσει το κοινωνικό σύνολο σε ακινησία και μούδιασμα. Προκειμένου ο «ιατρός» να συνεχίσει ακάθεκτος το «έργον» του πάνω στον «εις τον γύψον» ευρισκόμενο ασθενή.

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments