Η ιστορία είναι πάντα παραχαραγμένη, δεν υπήρξε ποτέ ως απόλυτη και ατόφια αλήθεια. Είναι ο διαστρεβλωτικός καθρέφτης της κυριαρχίας, γεμάτος σκιές και βολικές αποσιωπήσεις. Αυτοί που πιστεύουν σε καθαρές ιστορίες είναι πάντα έτοιμοι να χτίσουν σύνορα για να μην βλέπουν τις άλλες εκδοχές της, να σκοτώσουν στα σύνορα αυτά για να μην αλλοιωθεί η αφήγησή τους, να επιτεθούν με μένος σε οποιοδήποτε σώμα φέρνει πάνω του ψήγματα άλλων ιστοριών.  

Οι δικές μας ιστορίες δεν διεκδικούν την εξουσία της μίας και μοναδικής αφήγησης, δεν μιλούν για ήρωες στρατηλάρχες και πολεμοχαρείς πατριάρχες. Οι δικές μας ιστορίες είναι βιωμένες, ενσώματες, θραύσματα μεταβιβασμένης συλλογικής εμπειρίας. Είναι οι ιστορίες των θηλυκοτήτων που δεν αποτυπώνονται στο δημόσιο χώρο και δε μνημειοποιούνται, ιστορίες ομοερωτισμού που διαταράσσουν την τυραννία της κανονικότητας (η ομοερωτική σχέση του Αλέξανδρου με τον Ηφαιστίωνα είναι το ταμπού που αναστατώνει τον «εθνικό» αυτοβαυκαλισμό σας), ιστορίες ροζ αναταραχής.  Τις λέμε καλύτερα σε αγώνες, συνελεύσεις,  στους δρόμους, αγκαλιά, με θυμό και φροντίδα. Όσο και να τις παραχαράξετε θα βρίσκουν τρόπους να αφιερώνονται ως σπονδές σε μνημεία για τον έρωτα.

Η λεσβία είναi η οργή όλων των γυναικών συμπυκνωμένη στο σημείο της έκρηξης… έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τον πιο βασικό συντελεστή της πατριαρχίας: τον ετεροσεξισμό”  (ΛΑΒΡΥΣ, 1982)

– Λεσβιακά Ξωτικά ενάντια στα σύνορα –

avatar
  Subscribe  
Notify of