omnia banner1
omnia banner2
Απόψεις & Αναλύσεις

Ατεκνία: Γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο τις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά;

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο.
Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος /α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομιλήκες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορεσουμε ν’αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να χτυπαει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θελουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμόνων να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

(Κάντε κλικ στο κουμπάκι CC του player για υποτίτλους)

(πηγή του βίντεο  https://www.theguardian.com/)

 

 

Rate this blog entry:
23

Comments

  • Guest
    Βούλα 09 Μαρ 2017 | 18:44

    Όταν η συντάκτρια επηρεάζεται τόσο πολύ απ’ το τί της λέει η κοινωνία, και θυματοποιήται από μόνη της, σημαίνει απλά οτι είναι μια κομπλεξική γυναίκα που βλέπει παντού εχθρούς. Ναι, η ελληνική κοινωνία είναι πίσω ακόμα αλλά ας σταματήσουμε να δίνουμε θάρρος στην κάθε ελληνίδα “θείτσα". Γράφοντας τέτοια αρθρα, μόνο αξία τους δίνουμε. Το κλείδί είναι να πάψουμε να δίνουμε σημασία στο τί λέει ο καθένας. Από την άλλη αναρωτιέμαι βέβαια, γιατί τέτοια λυσσαλέα δαιμονοπίηση της γυναίκας-μητέρας? It’s the fucking circle of life!

    Βούλα,
    (45αρα γυναίκα, χωρίς παιδιά, που δεν έδωσε ποτέ σημασία στο τί έλεγε ο οποιοσδήποτε και που πήρε την απόφαση να μην κάνει παιδιά, μόνο έπειτα από σοβαρή και κοινή απόφαση που πήρε με τον σύντροφό της.)

  • Sylvia Varnava
    Sylvia Varnava 09 Μαρ 2017 | 19:46

    Βούλα αρχικά ας πάρουμε τον χαρακτηρισμό "θείτσα" που χρησιμοποιήσες ψάχνω να βρω κάποιο συνώνυμο ή αντιστοιχο για τους άντρες αλλά δεν βρίσκω πιθανώς να με βοηθήσεις εσύ. Χαρακτηρισμούς όπως "κομπλεξική" θα τους παραμερίσω μιας και δεν πρέπει να με επηρεάσει όπως με συμβουλεύεις :)

    Δεν δαιμονοποιώ καμία γυναίκα μητερα, άσε που όπως γράφω είμαι η ίδια μητέρα, δεν αναφέρομαι ούτε εγώ ούτε το βίντεο σε συγκεκριμένες εθνικότητες, ενώ εσύ επιλέγεις να μιλησεις για ελληνίδες.
    Από την μεριά μου θα σου πω ένα τεράστιο μπράβο με βαθειά ειλικρίνεια για τη δύναμή σου να πάρεις αυτή την απόφαση και να μην επηρεαστείς από τίποτα.
    Συνηθίζω όμως να μην τσουβαλιάζω ανθρώπους επειδή δεν έδειξαν την ίδια δύναμη με σένα. Έχω φίλες που επηρεάστηκαν βαθειά από το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά, παλεύουν να μη νιώθουν μειονεκτικά, δεν αντιμετωπίζουν με το ίδιο σθένος σαν κι εσένα τα σχολια του περίγυρου τους. Δεν ήταν τόσο τυχερές όπως εσύ να βρουν σύντροφο με τον οποίο να έχουν τόση συμπνοια απόψεων ή δεν έκαναν τις σωστές επιλογές για να ακολουθήσω το αυστηρό σκεπτικό σου, επομένως μάλλον καλά να πάθουν. Υπήρξαν γυναίκες που τις χώρισαν γιατί επελεξαν να μην κάνουν παιδιά ή δεν μπορούσαν, ακουσαν αρκετές φορές την πρόταση, κάνε παιδί αλλιώς θα σε παρατήσει.
    Τι να κάνουμε ρε Βούλα δεν έίναι όλες τόσο δυνατές, μου θυμίζεις τις Σπαρτιάτισσες με το "ή ταν ή επί τας", την άποψη ότι "πρέπει ν'αντέχεις" όποιος δεν αντέχει και τα χάνει είναι άχρηστος, φταίει ο ίδιος.
    Θα καταλήξω λέγοντας πως ελπίζω να υπάρξουν περισσότερες γυναίκες λοιπον με τη δική σου δύναμη να στηρίζουν τις επιλογές τους, όποιες κι αν είναι αυτές, γιατί αυτό ακριβώς λέει και το βίντεο, ότι υπάρχει δαιμονοποίηση όσων δεν επιλέγουν αυτά που η κοινωνία θεωρεί σωστά, κακά τα ψέματα αλλά ένας άντρας χωρίς παιδιά όπως λέει και το βίντεο δεν αντιμετωπιζεται με τον ίδιο τρόπο όπως μια γυναίκα, άλλωστε έδωσες και συ χαρακτηρισμό "θείτσα". Συν του ότι όπως αναφέρεται ακόμη κι εκείνες που επιλέγουν να κάνουν παιδιά μετά αντιμετωπίζουν την κριτική του καθενός για το αν πρέπει να δουλέψουν, για το αν πρέπει να θηλάσουν για το αν πρέπει να φροντίζουν και πόσο την εμφάνισή τους. Και σ'αυτή την περίπτωση λοιπόν δεν είναι όλες αγέρωχες να αποκρούουν την κάθε κριτική και γεμίζουν με ενοχικά σύνδρομα. Κι αυτές αδύναμες, στον καιάδα λοιπόν.
    Δεν είμαστε σαφώς όλες οι γυναίκες ίδιες, ούτε όλες αθώες, δεν είμαστε μια ομοιόμορφη κατηγορία παντελώς άμοιρη ευθυνών που πρέπει να δικαιολογείται πάντα, αλλά τι να κάνουμε είτε μέσω της έντονης επιρροής της θρησκείας, είτε μέσω της καπιταλιστικής πατριαρχικής κοινωνίας αντιμετωπίζουμε πολλα περισσότερα στερεότυπα και πολλούς περισσότερους περιορισμούς απ'ό,τι οι άντρες
    Καλή σου συνέχεια και ελπίζω σε κάθε επιλογή που κανεις ως γυναίκα να έχεις την ίδια δύναμη να τη στηρίζεις χωρίς να επηρέαζεσαι από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζεις.

  • Angela Z. Ioannidou
    Angela Z. Ioannidou 09 Μαρ 2017 | 19:08

    Το κλειδί είναι να μιλάμε και να αποδομούμε τα στερεότυπα όχι να το βουλώνουμε για να μη δώσουμε "αξία". Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να μην αντιδρούμε σε τίποτα π.χ. να μη μιλάμε για τους χρυσαυγίτες μην τους δώσουμε αξία κ.λπ.
    Επίσης, δεν βλέπω καμιά δαιμονοποίηση της γυναίκας-μητέρας στο κείμενο. Δεν ξέρω από πού βγάζεις αυτό το συμπέρασμα.

  • Guest
    Μαργαριτα 10 Μαρ 2017 | 05:16

    Το άρθρο μου φαινεται πολύ ξεκάθαρο...οσον αφορα την αντιμετώπιση της ατεκνης γυναίκας.Προσφατα μετακόμισα για επαγγελματικούς λόγους στην Αμερικη , η τύχη μου λοιπόν με πήγε ( ή μάλλον η ατυχία μου ) στη Γιούτα, για όποιον δε ξέρει ας ψάξει, είμαι 32 ετών, κ Δεν έχω ακόμα παιδιά,επίσης δεν ξέρω αν θέλω, τον ρατσισμο λοιπον που έχω νιώσει στη Γιούτα επειδή είμαι ακληρη, είναι απιστευτος...δεν δίνω σημασία, αλλά όχι ότι δεν με πειραζει.... το άρθρο είναι ένα πολύ πολυ ομορφο άρθρο, αλλά αν εμείς οι γυναίκες δε το κατανοούμε.. τι να περιμένουμε...

  • Guest
    Μαρίνα Σ. 10 Μαρ 2017 | 10:35

    Όσο δυνατή κι αν είσαι επηρεάζεσαι, γιατί πολύ απλά δε ζεις στο κενό. Εγώ ας πούμε χέστηκα που με ρωτάνε όλοι πότε θα κάνω παιδιά (είμαι 34) και πότε θα παντρευτώ - αν και αυτό το τελευταίο δεν τους νοιάζει πια, το παιδί τους καίει πιο πολύ. Κι εντάξει οι συγγενείς πες, πάει στο διάολο και το περιμένεις, αλλά ο κάθε τυχαίος "οικογενειακός φίλος" τα "φιλικά ζευγάρια" κτλ κτλ, από πού κι ως πού απαιτούν παιδιά από μένα; Τους λέω στα ίσια ότι δεν τους αφορά, κάνει και πλακίτσα και τέλος.
    Τι γίνεται όμως όταν μέσα σου είσαι τόσο μπερδεμένη; Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αυτή η άρνησή μου να κάνω παιδιά, αυτή η σιγουριά ότι δε θέλω, προέρχεται από την αντίδρασή μου στην πίεση όλων (πλην συντρόφου και κολλητών φίλων, ευτυχώς). Αν όντως δε θέλω ή απλώς δε θέλω αυτό που βλέπω ότι έχουν όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι που έχουν παιδιά. Με συγχωρείτε, αλλά τίποτα δε ζηλεύω από τη ζωή τους αλλά αυτό σημαίνει απαραιτήτως ότι κι η δική μου εμπειρία με ένα παιδί θα ήταν έτσι. Πώς ξεδιαλύνεις ποιο είναι το πραγματικό σου θέλω με τόσες εξωτερικές πιέσεις - πολλές από τις οποίες έχουν εσωτερικευτεί με τα χρόνια; Απορώ.

  • Guest
    Μαρία_36 10 Μαρ 2017 | 16:03

    Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να θέλει να γίνει μητέρα. Ποτέ! Ακόμα και όταν ο σύζυγός μου, μου έκανε πρόταση γάμου, του ξεκαθάρισα πως είμαι μια γυναίκα που δεν θα του χαρίσει ποτέ παιδιά. Όχι γιατί δεν μπορώ (για να είμαι ειλικρινής, δεν το έχω ψάξει καν!), γιατί, τόσο απλά, δεν θέλω. Δεν νιώθω την ανάγκη να κάνω παιδιά για να νιώσω αυτήν την ολοκλήρωση για την οποία μιλάει ο κόσμος και είμαι μια χαρά να διοχετεύω όλη μου την αγάπη στον άντρα μου. Σήμερα, μετράμε 9 χρόνια γάμου και το θέμα «Παιδί» δεν έχει τεθεί. Ωστόσο, θυμώνω. Θυμώνω γιατί 9 χρόνια τώρα δεν ακούω κουβέντα από τον άνθρωπο της ζωής μου και ακούω από τον κάθε άσχετο! «Δεν έχετε παιδιά;» / «Πότε θα κάνετε παιδιά;» / «Τότε γιατί παντρευτήκατε;» / «Ααααχ… ένα μωράκι θα δώσει νόημα στη ζωή σας» / «Δεν μπορείς να φανταστείς για τι ευτυχία μιλάμε!!!» / «Και μετά που θα μεγαλώσετε τι θα κάνετε; Θα κοιτάτε o ένας τον άλλο;». Έχω ακούσει -από γυναίκα κιόλας- την αξέχαστη ατάκα: «Τι; Εσύ και αυτός είσαστε οικογένεια τώρα;». Ναι, είμαστε οικογένεια! Και μια ευτυχισμένη οικογένεια μάλιστα! Γιατί ξέρουμε να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλο για αυτό που είναι και αυτά που θέλει. Λυπάμαι που ακόμα ζω σε μία κοινωνία που δεν ξέρει να κάνει ακριβώς το ίδιο.
    Η ατεκνία, δυστυχώς, είναι ακόμα taboo και πρέπει να μιλάμε για να πάψει να είναι!

  • Guest
    stella 08 Μαϊ 2017 | 08:31

    χιλια μπραβο!! με αντιπροσωπευεις κι εμενα να το ξερεις...ολοι μου λενε τα ιδια για την ευτυχια τους λες κι εγω δεν ειμαι επειδη δεν εχω παιδι!!! ειμαι φουλ ευτυχισμενη με τον ανδρα μου και προς το παρον δεν θελω παιδια..και ειναι επιλογη του καθενος μας κανεις δεν μπορει να μας επιβαλλει την αποψη του!!

  • Guest
    Evi 10 Μαρ 2017 | 17:24

    Θα ήθελα να γράψω κάτι πάνω στο θέμα, από μια άλλη οπτική γωνία, αυτή των παιδιών που γεννιούνται (ή δεν γεννιούνται). Είναι πολύ σημαντικό μια γυναίκα (ένα ζευγάρι) να τεκνοποιεί απόλυτα συνειδητοποιήμενοι και αυτό θα έχει τεράστια σημασία για την εξέλιξη του παιδιού. Θεωρώ ότι για κάνει κάποιος (και πολύ περισσότερο η μελλουσα μητέρα) παιδί πρέπει πραγματικά να το θέλει πολύ. Το παιδί πρέπει να μεγαλώσει σε ένα υγιές περιβάλλον, από γονείς που το αγαπούν, απο μητέρα που το κοιτάζει στα μάτια και συνδέεται μαζί του συναισθηματικά, που έχει όλη την υπομονή να το δει να μεγαλώνει και να εξελίσσεται.Γονείς που έκαναν παιδιά επειδή πιέστηκαν, επειδή "αυτός ήταν ο προορισμός", επειδή θέλαν να καλύψουν δικά τους κένα και να μεγαλώσουν ένα μίνι εαυτό τους κι είχαν απωθημένα από τη δική τους ζωή και για πολλούς άλλους λάθος λόγους, μεγάλωσαν παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα, με ανασφάλειες, με κρίση ταυτότητας, αβουλα, συχνά δυστυχισμένα και ανικανοποίητα.
    Για αυτό το λόγο, το μόνο που πραγματικά μετράει είναι το πόσο θέλει ή δε θέλει κάποιος να γίνει γονιός. Και η κοινωνία, ο περίγυρος, οι κακοπροαίρετοι συγγενείς οφείλουν να το σεβαστούν και να σκάσουν. Ο καθένας ορίζει τον προορισμό του και τι τον κάνει ευτυχισμένο. Το να φέρνεις ενα παιδί στον κόσμο είναι τεράστια ευθύνη και είναι αποκλειστικά δική σου. Δεν είναι υποχρέωση απέναντι στους γονείς ή την κοινωνία.
    Επίσης αν κάποιος ψάχνει να κάνει παιδί για να "ολοκληρωθεί", τότε έχει πάρει ήδη λάθος πορεία. Αν δεν είναι ήδη ολοκληρωμένος άνθρωπος, κανένας σύντροφος και κανένα παιδί δε θα του δώσει την ολοκλήρωση που επιθυμεί. Αντίθετα θα δημιουργήσει μια πιθανότατα προβληματική οικογένεια με αρρωστημένες σχέσεις εξάρτησεις.

  • Guest
    Johnn 12 Μαρ 2017 | 14:57

    Αγαπητή Συλβια Βαρνάβα δεν είναι ριζωμένες μέσα σας στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο σας να κάνετε παιδιά ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ γραμμενες στο DNA σας!!! Καμία σχέση με καμία κοινωνική προσταγή!!! Κανενας ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ κανόνας δεν έκανε όλες τις γυναικες του πλανήτη να αιμορραγουν και να ωοθυλακιορηκτουν κάθε μηνα με απώτερο σκοπό να τεκνοποιησουν! Το ίδιο το σώμα σου, το είναι σου, η βιολογία και η ενδοκρινολογια σου ειναι φτιαγμενη μ'αυτό τον προσανατολισμό και μ'αυτό το σκοπό! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ!!!!

  • Λουκάς Σταμέλλος
    Λουκάς Σταμέλλος 12 Μαρ 2017 | 15:16

    Τότε να φανταστούμε ότι κι εσείς ζείτε κρεμασμένος στα δέντρα, τρώγοντας καρπούς και κρέας από ζώα που κυνηγήσατε μόνος σας ή με την αγέλη σας, γιατί «ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ ΤΟ DNA ΣΑΣ!!!»

    Όμως ζείτε σε κάποια πολιτισμένη ανθρώπινη κοινωνία, σε σπίτι, επικοινωνείτε χρησιμοποιώντας υπολογιστή, κατουράτε σε τουαλέτα και κάνετε μπάνιο, όπως φαντάζομαι και πολλά άλλα που δεν έχουν καμμία σχέση με το τί προστάζει το DNA σας.

    Αυτή είναι η διαφορά του ανθρώπινου όντος από τα ζώα: δεν δεσμεύεται από τις συνθήκες του περιβάλλοντός του· μπορεί να τις τροποποιεί για να είναι πιό ευτυχισμένο.

    Reply Cancel
  • Sylvia Varnava
    Sylvia Varnava 12 Μαρ 2017 | 18:05

    Αυτό που μου κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση είναι η δυσκολία ν'αντιληφθούν κάτι τόσο απλό, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και για την γυναίκα. Πραγματικα δεν περίμενα ότι υπάρχει τόση πίεση για το θέμα αυτό μέχρι που είδα την ανταπόκριση στο βίντεο.
    Αυτό όμως που βγαίνουν κάτι θεωρίες για dna και φύση όταν κάτι πάει να χαλάσει την "κανονικότητα" με ξεπερνά. Νομίζω είναι οι ίδιοι με τα ίδια κούφια και αβάσιμα επιχειρήματα και όταν η συζήτηση αγγίζει το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Φύση, dna μπλα μπλα μπλα. Συχνότατη επίσης άποψη ότι είναι στο dna του άντρα να είναι πολυγαμικός ενώ η γυναίκα όχι. Έλα μωρε όλοι οι άντρες φυσικό είναι να επιθυμούν να πάνε με πολλές γυναίκες το χει το dna τους. Λάστιχο αυτό το dna τελικά και η φύση όπου μας βολεύει ιδίως όταν αφορά τους άντρες. Φαντάζομαι αγαπητέ Johnn με αυτά που λέτε ότι θεωρείτε "τέρατα" και "λάθος της φύσης" τις γυναίκες ομοφυλόφιλες και όχι μόνο βεβαια.
    Πόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητό ότι το βίντεο και το άρθρο δεν λέει τιποτε περισσότερο από το ότι είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ του κάθε ανθρώπου άρα ω τι έκπληξη και της γυναίκας να επιλέγει η ίδια για τη ζωή της χωρίς να της το ορίζουν άλλοι με το δάχτυλο προτεταμένο.
    Γιατί απλά αν ακολουθήσουμε το σκεπτικό σας κ. Johnn τότε οι γυναίκες όχι που επέλεξαν, αφού δεν σας αρέσει να επιλέγει καποιος για τη ζωή του αλλά θα πρέπει να ακολουθεί ως πρωτόγονος τις προσταγές της βιολογίας, αλλά εκείνες που δεν κατάφεραν να κάνουν παιδιά δικαίως χαρακτηρίζονται από κομμάτι της κοινωνίας με υποτιμητικό τρόπο στέρφες και δικαίως πρέπει να νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά μ'εκείνες.
    Κοινωνικές λοιπόν είναι οι ταμπέλες, κοινωνικοί είναι οι στιγματισμοί, κοινωνικοί είναι οι περιορισμοί.

  • Guest
    espoir 13 Μαρ 2017 | 10:32

    Υπάρχει νόημα σήμερα να γιορτάζουμε τη μέρα της γυναίκας στις 8 Μαρτίου;

    Βλέποντας απόψεις όπως του Johnn, η απάντηση είναι: ναι, με χέρια και δόντια, μέχρι να εκλείψουν οι άνθρωποι των σπηλαίων.

  • Guest
    Θεοδώρα 10 Απρ 2017 | 00:54

    "Σ’εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους" Πόσο μου ταιριάζει αυτό το κομμάτι του άρθρου...σ'αυτήν ακριβώς τη φάση είμαι και θα πω κι εγώ όπως κάποιες προλαλήσασες πως κι εγώ δεν ζηλεύω τη ζωή των γονιών που βλέπω γύρω μου, αντιθέτως θα 'λεγα πως αυτοί ζηλεύουν τη δική μου ζωή. Είμαι 37 και 8 χρόνια με τον άντρα μου (τα τελευταία 6 παντρεμένοι) Ποτέ ως τώρα δεν θέλησα συνειδητά και συνειδητοποιημένα να γίνω μάνα, Είμαι εκπαιδευτικός κι επίσης επί 2 χρόνια κρατούσα τα απογεύματα 3 παιδάκια μιας οικογένειας για 4-5 ώρες και τα διάβαζα κιόλας...και ήταν και πολύ καλά παιδιά με τρόπους και εύκολα παιδιά...ποτέ δεν δελεάστηκα! Έχω δει γυναίκες να παίρνουν τους πιο ακατάλληλους συντρόφους μόνο για να τεκνοποιήσουν...και η ατάκα που είπαν στη Μαρία παραπάνω: "Τι; Εσύ και αυτός είσαστε οικογένεια τώρα;" δείχνει το πόσο δυστυχισμένοι θα ήταν κάποιοι άνθρωποι αν έμεναν οι δυο τους χωρίς το "παιδί αερόσακο-σωσίβιο-τρόπαιο" Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που τους αρκεί η αγάπη τους και γιατί έχουν ονειρευτεί ενδεχομένως αλλιώς τη ζωή τους, γιατί ορίζουν και βρίσκουν αλλού την ευτυχία, την ολοκλήρωση και το νόημα της ζωής...Γιατί λοιπόν να σε κάνουν να νιώθεις λίγος και πως σε λυπούνται; Εγώ έτσι νιώθω...προσπαθώ να έρθω "σε ειρήνη" με το πραγματικό μου θέλω η για να το πω καλύτερα με το πραγματικό μου "δεν θέλω"...το παλεύω γιατί αλλιώς θα χω περάσει μια καλή δεκαετία της ζωής μου μέσα στις αμφιβολίες, το άγχος και το δίλημμα! Είμαι πολύ υπεύθυνη, ίσως πολύ πιο υπεύθυνη από πολλούς που είπαν πως θέλαν παιδιά και τα κάναν καταλήγοντας να τα παρκάρουν μονίμως σε γιαγιάδες-παππούδες για να πάρω μια τέτοια απόφαση, όταν ξέρω πως μάλλον...δεν θα με ολοκληρώσει...απλά θέλω να σταματήσω να παλεύω μέσα μου και να νιώθω την αδιόρατη, αλλά ευκολονόητη λύπησή τους για μένα...γιατί κι εγώ λυπάμαι πολλούς απ'αυτούς, αλλά έχω την ευπρέπεια να μην τους το δείχνω! Αυτά τα λίγα...ελπίζω κάποια μέρα αυτή η στάση ζωής να μην αποτελεί δίλημμα και βάσανο για μια γυναίκα! ΥΓ: Κυρία Βαρνάβα...μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι (και δη μάνες) με το δικό σας σκεπτικό και ενσυναίσθηση σ'αυτή την συντηρητική ελληνική κοινωνία, αλλά όχι μόνοι την ελληνική....

  • Sylvia Varnava
    Sylvia Varnava 10 Απρ 2017 | 13:54

    "Είμαι πολύ υπεύθυνη, ίσως πολύ πιο υπεύθυνη από πολλούς που είπαν πως θέλαν παιδιά και τα κάναν καταλήγοντας να τα παρκάρουν μονίμως σε γιαγιάδες-παππούδες" Θεοδώρα όχι μόνο είσαι περισσότερο υπεύθυνη μη σου πω αν θέλουμε να μιλήσουμε με τους δικούς τους όρους είσαι και πιο άξια να μεγαλωσεις ανθρώπους. Αλλά η ελευθερία επιλογής μάλλον ενοχλεί περισσότερο από όσο πιστεύαμε.
    Έχω ακούσει από ανθρώπους να λένε σε γυναίκα που έκανε το δεύτερο παιδί της "αντε ξεμπέρδεψες εσύ". Κοινώς εκανες δύο παιδιά το πιο σύνηθες στην κοινωνία σήμερα, ολοκλήρωσες τις προσταγές της, γιατί υπάρχει και το άλλο που λένε ξέρεις "ένα ίσον κανένα" κάνε δηλαδη κι ένα δεύτερο παιδί μωρε έτσι για καβάτζα δεν ξέρεις τι γίνεται.
    Ζούμε ακόμη σε κοινωνίες δυστυχώς που θεωρούν ότι μπορούν να καλουπώνουν και να ορίζουν αυτό που μπορεί να κάνει ευτυχισμένο ή ολοκληρωμένο έναν άνθρωπο.
    Να σαι καλά!

  • Guest
    Sofia 20 Απρ 2017 | 17:12

    Ειμαι μια απο αυτες τις γυναικες που μερονυχτα κλαινε γιατι υπεκυψαν σ αυτο που ολη η κοινωνια προσταζει. Το αποτελεσμα ειναι να εγκυμονω ενα παιδι που στην ουσια δεν ηταν δικη μου προτεραιοτητα η αναγκη. Το αποτελεσμα επισης ειναι οτι για να συμβει αυτο, κατεστρεψα τουλαχιστον τρεις ζωες. Την δικη μου, του παιδιου μου καθως κ του συντροφου μου κ μας εγκλωβισα σε εναν φαυλο κυκλο. Τα παιδια πρεπει να ερχονται στον κοσμο μεσα απο οικογενειες ευτυχισμενες κ αγαπημενες. Μεσα απο ενα ζευγαρι που συμπνεει απολυτα στο θεμα της δημιουργιας οικογενειας και οχι γιατι ο ενας κανει χαρη στον αλλον κ ολοι μαζι στην κοινωνια που κραταει πανω απο το κεφαλι μας την κλεψυδρα. Θα πρεπει να ερχονται μεσα απο την εμπνευση που σου δημιουργει ο συντροφος σου να κανεις οικογενεια κ οχι γιατι περναν τα χρονια κ τα περιθωρια εξαντλουνται. Λυπαμαι αφανταστα πολυ που μεσα απο την επιλογη μου να υποκυψω σ αυτη την πιεση μενω με τον λαθος ανθρωπο, σπαταλαω την ζωη μου περιμενοντας να περασουν τα χρονια κ να τελειωσει, πληγωνω τον συντροφο μου γιατι δεν συμπεριφερομαι σωστα κ θα πληγωσω νομοτελειακα κ το παιδι μου γιατι δεν θα μεγαλωσει σε ενα σωστο περιβαλλον με τα σωστα γονεικα προτυπα. Θα ηθελα να εχει σαν παραδειγμα γονεις που μεχρι τα γεραματα τους κρατιουνται χερι χερι κ οχι γονεις συγκατοικους, απλα γιατι δεν προλαβαιναν να απαιτησουν και να διεκδικησουν ενα καλυτερο μελλον κ μια καλυτερη ζωη.

    Reply Cancel
Guest 26 Ιουν 2017 | 15:21